Nieuws

Ook bliksem valt niet graag ver van de boom

Voor de trouwe lezers van de stukjes op de site van het “wel en wee” van de meiden, moet het zijn opgevallen dat het enige constante in dit supermeidenteam de verandering is. Van een volle ziekenboeg in enkele dagen naar het maximale aantal wissels en van een 1-7 overwinning naar een 0-9 blamage verlies wedstrijd. Hoe het ook zij, het houdt je wel bij de les en als je niet het diepere “waarom” overal achter zoekt is het best allemaal te overzien. Ik knik regelmatig goedkeurend alsof ik alles begrijp maar van binnen snap ik er soms geen ene moer meer van.

Snap jij het, pizza’s zijn rond, komen in vierkante dozen, en worden in driehoekjes gesneden.
Nou zo is ongeveer ons speelsysteem, soms bakken we er niks van, soms kun je er geen chocola van maken, en andere keren krijg je iets voorgeschoteld waar je maar geen genoeg van kan krijgen.

Zo ook afgelopen zaterdag, de eerste gedachten waren inderdaad dat het appeltje wel weer niet ver van de boom zou vallen, maar er blijken meer dingen niet graag ver van de boom te vallen. Hoe motiveer je een team dat met 0-9 verliest van een team waar je een week later weer tegen moet spelen, alle superlatieven zou je hier uit de kast kunnen trekken, van “een formaliteit”, “kunnen we dit niet schriftelijk afhandelen”, maar het liep anders dan ik (kleingelovige) had kunnen dromen. Het was alsof de bliksem hier had ingeslagen, niets geen ‘appeltjes die niet ver van de boom vallen’, de appeltjes rolden ineens een heel andere kant op. De meiden hadden er meer zin in dan ik, meer geloof in dan ik, en dit werd een echte mooie, leuke, spannende en enerverende wedstrijd. We hebben zelfs nog even 2-0 voor gestaan, dus ik was al dik tevreden in de rust.

Ze hadden echt heel veel gegeven in deze helft, alsof er maar 1 helft was, ze waren moe, versleten, en alles deed pijn, er was niet zuinig omgesprongen met de energie en ik ging er al een beetje van uit dat we in de 2de helft zwaar overlopen zouden worden, maar nee, menige voetbalster presteerde boven vermogen, en al knipperde het lampje van “batterij leeg” al geruime tijd, er werd doorgegaan, op ons tandvlees, tot op het bot versleten waren de meiden toen het eindsignaal klonk. Eindstand 3-4. Geen punt, maar met opgeheven hoofd en een goed gevoel zijn we het veld afgegaan. Vorige week waren de meiden van RCS echt een maatje te groot voor ons, deze week paste het al een stuk beter tegen hetzelfde team. Wat hebben we een gave groep meiden, ik ben erg benieuwd wat ons volgende week weer te wachten staat.
We houden u weer op de hoogte.

Groet, MO17